ირანი. გირაოს სანაცვლოდ გაშვებული პირის მიერ ქვეყნის დატოვება. ივნისი, 2019

დანიის იმიგრაციის სამსახურისა და დანიის ლტოლვილთა საბჭოს 2018 წლის თებერვალში გამოქვეყნებული ერთობლივი ანგარიშის მიხედვით, რომელიც ირანში არსებულ კანონმდებლობას და სასამართლო პრაქტიკას ეხება, ნათქვამია, რომ ირანში პირისთვის მსჯავრის დადების შემდგომ ან/და იმ შემთხვევაში, როდესაც პირი თავისუფლდება გირაოს სანაცვლოდ, მის მიმართ აკრძალვა საზღვარგარეთ გამგზავრებასთან დაკავშირებით ავტომატურად არ წესდება. აღნიშნული დამოკიდებულია კონკრეტული საქმის სიმძიმესა და მოსამართლის დისკრეციაზე. როგორც წესი, სამოქალაქო პროცესების შემთხვევაში აღნიშნული შეზღუდვა არ ვრცელდება, ხოლო სისხლის სამართლის საქმის დროს, ბრალდების მხარემ შესაძლებელია მოითხოვოს პირისთვის გადაადგილების შეზღუდვის დაწესება.

ზემოხსენებული შეზღუდვა თითქმის ყოველთვის სახეზეა, როდესაც პროცესი ეხება ეროვნულ უსაფრთხოებას, ან საქმე გვაქვს პოლიტიკურ საქმესთან და როგორც წესი, ასეთ შემთხვევებში გირაო საერთოდ არ ინიშნება. მძიმე სისხლის სამართლის დანაშაულის დროს, იმ შემთხვევაში, თუ ბრალდებული პირი პროცესს არ ესწრება, აკრძალვა ავტომატურად ინიშნება და მოსამართლე ვერ სარგებლობს დისკრეციული უფლებით.

ბრალდებულს შეუძლია დატოვოს ქვეყანა, თუ მოსამართლეს მის მიმართ არ დაუწესებია აკრძალვა ქვეყნის დატოვებასთან დაკავშირებით (აღსანიშნავია, რომ იმ შემთხვევაში, თუ ის შემდგომ პროცესზე არ გამოცხადდება, მის მიერ გადახდილი გირაო კონფისკაციას ექვემდებარება). ხოლო იმ პირთა სია, რომელთა მიმართაც ზემოხსენებული შეზღუდვა  მოქმედებს, შენახულია პროკურატურის მონაცემთა ბაზაში, რომელზე წვდომაც ასევე გააჩნიათ სასაზღვრო სამსახურებს.[1]

ირანის საჯარო და რევოლუციურ სასამართლოთა სისხლის სამართლის საპროცედურო კოდექსის 132-ე მუხლში მოცემულია ის საშუალებები, რომელთა მეშვეობითაც შესაძლებელია უზრუნველყოფილ იქნას ბრალდებულის გამოცხადება მომავალ სასამართლო პროცესზე. აღნიშნული საშუალებებია: 1. პირის მიერ სასამართლოში მიცემული ზეპირი ვალდებულება; 2. იგივე ვალდებულება, ოღონდ ხელწერილის სახით; 3. სხვა პირის თავდებობა; 4. გირაო, რომელსაც შეიძლება წარმოადგენდეს ნაღდი ფული, საბანკო ანგარიში, უძრავი ქონება და ა.შ.; 5. დროებითი დაკავება.

133-ე მუხლის თანახმად, „დანაშაულის მნიშვნელობიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, სასამართლომ შესაძლებელია დამატებით გამოსცეს დადგენილება, რომლითაც აუკრძალავს ბრალდებულს ქვეყნის დატოვებას 6 თვის ვადით. აღნიშნული 6-თვიანი ვადა, აუცილებლობის შემთხვევაში, სასამართლოს მიერ შესაძლებელია რამდენჯერმე განახლდეს დამატებითი 6-თვიანი ვადით“.[2]

[1] Joint report from the Danish Immigration Service and The Danish Refugee Council – Iran Judicial Issues; available at 

[accessed 26 June 2019]

[2] English Translation of the Islamic Republic of Iran’s Criminal Code of Procedure for Public and Revolutionary Courts – articles 132; 133; available at http://www.bdo3c.f-sc.org/archives/1683.pdf  [accessed 26 June 2019]

პაკისტანი. ერთი დანაშაულისთვის ორჯერ დასჯის დაუშვებლობა. ივნისი, 2019

პაკისტანის ისლამური რესპუბლიკის სისხლის სამართლის კოდექსის მესამე მუხლის მიხედვით, ნებისმიერი პირი პასუხისმგებელია პაკისტანის ნებისმიერი კანონის წინაშე და ქვეყნის გარეთ ჩადენილი დანაშაულისთვის, შეიძლება, დაისაჯოს პაკისტანის სისხლის სამართლის კოდექსის შესაბამისად ისე, როგორც დაისჯებოდა აღნიშნული ქმედების პაკისტანის ტერიტორიაზე ჩადენის შემთხვევაში. ამავე კანონის მეოთხე მუხლი დამატებით ადგენს, რომ კოდექსის დებულებები ვრცელდება ასევე პაკისტანის ყველა მოქალაქეზე ან პაკისტანის სამსახურში მყოფ ყველა სუბიექტზე ნებისმიერ ადგილას – ნებისმიერ პირზე, გემზე ან საჰაერო ხომალდზე, რომელიც რეგისტრირებულია პაკისტანში. აღნიშნულ მუხლში გამოყენებული ტერმინი „დანაშაული“ მოიცავს პაკისტანის გარეთ ჩადენილ ნებისმიერ აქტს, რომელიც პაკისტანის ტერიტორიაზე ჩადენის შემთხვევაში, იქნებოდა დასჯადი აღნიშნული კოდექსის მიხედვით.[1]

„გადაეცი ან გაასამართლე“ პრინციპის შესაბამისად, პირი, რომელიც ჩაიდენს მძიმე დანაშაულს, არ უნდა დარჩეს დაუსჯელი. ქვეყანამ ან თავად უნდა გაასამართლოს დანაშაულის ჩამდენი ან კანონიერი საფუძვლებით გადასცეს გასასამართლებლად სხვა ქვეყანას. ქვეყნის გარეთ ჩადენილი დანაშაულისთვის პირი შეიძლება გასამართლდეს ან იმ ქვეყანაში, სადაც ჩაიდინა დანაშაული ან იმ ქვეყანაში, რომლის მოქალაქეც არის.[2]

დაუშვებელია, პირი ორჯერ დაისაჯოს ერთი და იგივე დანაშაულისთვის. ორჯერ დასჯის დაუშვებლობის პრინციპი (ne bis in idem), რომელიც თითქმის უნივერსალურად არის ასახული ქვეყნების შიდა კანონმდებლობასა და სხვადასხვა საერთაშორისო ინსტრუმენტში, ადგენს, რომ არავინ უნდა დაისაჯოს ორჯერ ერთი და იგივე დანაშაულისთვის.[3]

ერთი და იგივე დანაშაულისთვის ორჯერ გასამართლებას კრძალავს პაკისტანის ისლამური რესპუბლიკის კონსტიტუცია. მეცამეტე მუხლის მიხედვით, არავინ უნდა მიეცეს პასუხისგებაში ან დაისაჯოს ერთი და იგივე დანაშაულისთვის ერთზე მეტჯერ.[4]

[1] Pakistan Penal Code (Act XLV of 1860); available at: http://www.pakistani.org/pakistan/legislation/1860/actXLVof1860.html [accessed 20 June 2019]

[2] UN; International Law Commission; Obligation to extradite or prosecute (aut dedere aut judicare); available at: http://legal.un.org/ilc/guide/7_6.shtml [accessed 20 June 2019]

[3] Oxford Public International Law; Ne bis in idem; Prohibition of Double Jeopardy; available at: https://opil.ouplaw.com/view/10.1093/law:epil/9780199231690/law-9780199231690-e66 [accessed 20 June 2019]

[4] The Constitution of the Islamic Republic of Pakistan; available at: http://www.pakistani.org/pakistan/constitution/ [accessed 20 June 2019]

რუსეთი. მოწმეთა დაცვის სახელმწიფო პროგრამა. აპრილი, 2018

რუსეთის ფედერაციაში ყოველწლიურად, დაახლოებით 10 მილიონი ადამიანი სხვადასხვა განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის ან მსხვერპლად ან მოწმედ გვევლინება. მათგან ყოველი მეხუთე იღებს მუქარას ჩვენების შეცვლის ან ჩვენებაზე საერთოდ უარის თქმის მოთხოვნით. მოქალაქეთა დიდი ნაწილი არ მიმართავს პოლიციას, რადგან დამნაშავეთა შურისძიების ეშინია ან არ სჯერა სახელმწიფო დაცვის ეფექტიანობის. კანონმდებლობა სახელმწიფო დაცვის შესახებ რუსეთის ფედერაციის კონსტიტუციას ეფუძნება და შედგება სხვადასხვა ნორმატიული აქტისგან; მათ შორისაა ფედერალური კანონი მსხვერპლთა, მოწმეთა და სისხლის სამართლის საქმისწარმოების სხვა მონაწილეთა სახელმწიფო დაცვის შესახებ; რუსეთის ფედერაციის სისხლის სამართლის კოდექსი; სხვადასხვა შიგა ნორმატიული აქტები და ასევე საერთაშორისო შეთანხმებები. ფედერალური კანონი მსხვერპლთა, მოწმეთა და სისხლის სამართლის საქმისწარმოების სხვა მონაწილეთა სახელმწიფო დაცვის შესახებ მიღებულია 2004 წლის 20 აგვისტოს.

აღნიშნული კანონის თანახმად, მსხვერპლთა, მოწმეთა და სხვათა სახელმწიფო დაცვა გულისხმობს უსაფრთხოების ზომების გატარებას, რაც მიმართულია მათი სიცოცხლის, ჯანმრთელობის და/ან ქონების დასაცავად; ასევე მათ სოციალურ მხარდაჭერას. დასაცავი პირის მიმართ შეიძლება გატარდეს ერთი ან რამდენიმე ღონისძიება შემდეგი ჩამონათვალიდან:

  • პირადი დაცვა, საცხოვრებლის და ქონების დაცვა;
  • სპეციალური თავდაცვითი საშუალებებით აღჭურვა, როდესაც მომატებულია საფრთხე;
  • დაცვის ქვეშ მყოფი პირის მონაცემების კონფიდენციალობის უზრუნველყოფა;
  • სხვა საცხოვრებელ ადგილზე გადაყვანა;
  • დოკუმენტების შეცვლა;
  • გარეგნობის შეცვლა;
  • სამსახურის ან სასწავლო ადგილის შეცვლა;
  • დროებით განთავსება უსაფრთხო ადგილას;
  • უსაფრთხოების სხვა დამატებითი ზომების გატარება.

დასაცავი პირის მიმართ, შეიძლება, კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვა ღონისძიებების გატარებაც. პირველ 4 პუნქტში ჩამოთვლილი ღონისძიებების გატარება ხდება მხოლოდ მძიმე და განსაკუთრებით მძიმე დანაშაულის შემთხვევაში.

2006-2008 წლებში სახელმწიფო პროგრამით 3296 პირმა ისარგებლა; მათგან 63% იყო მოწმე, რომელთაც ითხოვეს სახელმწიფო დაცვით უზრუნველყოფა. დანარჩენ ნაწილს მსხვერპლები, ეჭვმიტანილები და ბრალდებულები წარმოადგენდნენ.

2009 წლის 2 ოქტომბერს დამტკიცდა მსხვერპლთა, მოწმეთა და სასამართლო საქმისწარმოების სხვა მონაწილეთა დაცვის სახელმწიფო პროგრამა 2009-2013 წლებისთვის. პროგრამა კანონის შესაბამისად მომზადდა. პროგრამა მიმართულია კანონით გათვალისწინებული უსაფრთხოების ღონისძიებების გატარებისკენ ყველა პირის მიმართ, მისი მოქალაქეობის, ეროვნების, სქესის, ქონების, თანამდებობის და სოციალური მდგომარეობის, განათლების, საზოგადოებრივი გაერთიანების წევრობის, პოლიტიკური და რელიგიური შეხედულებების მიუხედავად.

2008 წლის 6 სექტემბრის საპრეზიდენტო ბრძანებით, შინაგან საქმეთა სამინისტროში სპეციალური სტრუქტურული ერთეული შეიქმნა, რომელიც პასუხისმგებელია პირთა უსაფრთხოების უზრუნველყოფაზე. ყველა რეგიონში მოქმედებს პოლიციის სპეციალიზებული განყოფილება, რომელიც უზრუნველყოფს სახელმწიფო დაცვის საჭიროების მქონე პირის უსაფრთხოებას. 2011 წელს სახელმწიფო დაცვის განმახორციელებელი უწყებამ 3289 პირის დაცვა უზრუნველყო, რისთვისაც გაატარა 5459 შესაბამისი ღონისძიება. სახელმწიფო დაცვის ქვეშ მყოფი პირის მიმართ მუქარის ფაქტზე სისხლის სამართლის 254 საქმე აღიძრა. დაცვის ქვეშ მყოფი პირებიდან 790 იყო მოწმე, 863 მსხვერპლი და 485 ნათესავი და ახლობელი პირი.[1]

2017-2018 წლებისთვის შინაგან საქმეთა სამინისტრომ მსხვერპლთა, მოწმეთა და სასამართლო საქმისწარმოების სხვა მონაწილეთა დაცვის პროგრამისთვის დაფინანსების ზრდას მიაღწია – ყოველწლიურად პროგრამის განსახორციელებლად 280 მილიონი რუბლი დაიხარჯება. სხვადასხვა წყაროს მიერ გავრცელებული ინფორმაციით, პროგრამით მოსარგებლეთა რაოდენობა 2008 წლიდან 7-დან 12 ათასამდე მერყეობს. შინაგან საქმეთა სამინისტროს ინფორმაციით, ერთი საიდუმლო მოწმის სახელწმიფო დაცვის პროგრამით დაცვა თვეში 100 ათასი რუბლი ღირს.

კანონი არ აწესებს ვადებს თუ რამდენ ხანს უნდა გაგრძელდეს სახელმწიფო დაცვა. დაცვის ქვეშ შესაძლოა პირი მთელი ცხოვრების განმავლობაში დარჩეს. საშუალოდ, „ობიექტის“ დაცვა ერთი ან ორი წლის განმავლობაში ხორციელდება. ხშირად პირებს ინდივიდუალური თავდაცვის საშუალებებით ამარაგებენ – პისტოლეტები რეზინის ტყვიით, ელექტროშოკები და სხვა; ასევე, უცვლიან პირად მონაცემებს, აძლევენ ახალ პასპორტებს და უცვლიან გარეგნობას. ხანდახან პირის დასაცავად მისი სიკვდილის გათამაშება ხდება – ოპერატიული სამსახურის თანამშრომლები ასეთ დროს პირის გასვენების ინსცენირებასაც დგამენ და გარდაცვალების მოწმობასაც ამზადებენ.

კანონით გათვალისწინებულია პლასტიკური ოპერაციების დაფინანსება, თუმცა შინაგან საქმეთა სამინისტროში აცხადებენ, რომ პრაქტიკაში ამ საშუალების გამოყენება არ მომხდარა. მოქმედი კანონმდებლობით სახელმწიფო დაცვის პროგრამით შეიძლება ისარგებლოს ნებისმიერმა პირმა, რომელიც დანაშაულის მოწმეა და მისი ან მისი ოჯახის წევრების მიმართ ადგილი აქვს რეალურ მუქარებს.[2]

[1] საინფორმაციო სააგენტო „რია ნოვოსტი“; მოწმეთა დაცვის პროგრამა რუსეთში; გამოქვეყნებულია: 22 სექტემბერი, 2012; ხელმისაწვდომია ბმულზე: https://ria.ru/spravka/20120922/756478738.html [ნანახია: 19 აპრილი, 2018]

[2] საინფორმაციო სააგენტო Life; მოწმეთა დასაცავად რუსეთში 280 მილიონ რუბლს დახარჯავენ; გამოქვეყნებულია: 5 მარტი, 2017; ხელმისაწვდომია ბმულზე: https://life.ru/t/%D1%81%D0%B2%D0%B8%D0%B4%D0%B5%D1%82%D0%B5%D0%BB%D0%B8/981480/na_zashchitu_svidietieliei_v_rossii_potratiat_280_mln_rubliei_v_ghod [ნანახია: 19 აპრილი, 2018]

განა. ინცესტისთვის განსაზღვრული სასჯელის აღსრულება პრაქტიკაში. იანვარი, 2018

განის სისხლის სამართლის დარღვევათა აქტში, რომელიც 1960 წლით თარიღდება, 29-ე მუხლის 105-ე სექციით განმარტებულია ინცესტი და განსაზღვრულია აღნიშნული ქმედებისთვის დადგენილი სასჯელის ზომა.

105-ე სექციის პირველი ქვეპუნქტით დადგენილია, რომ 16 წლის და ზევით ასაკის მამაკაცი, რომელიც სექსუალურ კავშირს დაამყარებს ქალთან, რომელზეც იცოდა, რომ არის მისი შვილიშვილი, შვილი, და, დედა ან ბებია, ჩაიდენს დანაშაულს და მიესჯება თავისუფლების აღკვეთა არანაკლებ 3 და არაუმეტეს 25 წლისა. ამავე სექციის მეორე ქვეპუნქტი ადგენს, რომ 16 წლის და ზევით ასაკის ქალი, რომელიც სექსუალურ კავშირს დაამყარებს კაცთან, რომელზეც იცოდა, რომ არის მისი შვილიშვილი, შვილი, ძმა, მამა ან პაპა, ჩაიდენს დანაშაულს და მიესჯება თავისუფლების აღკვეთა არანაკლებ 3 და არაუმეტეს 25 წლისა.

105-ე სექციის მესამე ქვეპუნქტი ადგენს, რომ 16 წლის და ზევით ასაკის კაცი, რომელიც სექსუალური კავშირის დამყარების ნებას დართავს ქალს, რომელზეც იცოდა, რომ არის მისი შვილიშვილი, შვილი, და, დედა ან ბებია, ჩაიდენს დანაშაულს და მიესჯება თავისუფლების აღკვეთა არანაკლებ 3 და არაუმეტეს 25 წლისა. ამავე სექციის მეოთხე ქვეპუნქტი ადგენს, რომ 16 წლის და ზევით ასაკის ქალი, რომელიც სექსუალური კავშირის დამყარების ნებას დართავს კაცს, რომელზეც იცოდა, რომ არის მისი შვილიშვილი, შვილი, ძმა, მამა ან პაპა, ჩაიდენს დანაშაულს და მიესჯება თავისუფლების აღკვეთა არანაკლებ 3 და არაუმეტეს 25 წლისა.

ამავე სექციის მეხუთე ქვეპუნქტით დაზუსტებულია, რომ „და“ მათ შორის გულისხმობს ნახევარდასაც და „ძმა“ მათ შორის გულისხმობს ნახევარძმასაც.[1]

აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტი 2017 წელს გამოქვეყნებულ ანგარიშში განის შესახებ წერს, რომ კანონმდებლობა კრძალავს გარყვნილ ქმედებას (ნებით თუ ნების გარეშე სექსუალური კავშირი 16 წელზე პატარა ასაკის ბავშვთან), ინცესტს და არასრულწლოვანთა სექსუალურ შევიწროვებას.[2]

„Quora“ ფორუმზე ერთერთი კითხვა შემდეგნაირადაა ფორმულირებული – „რა არის განაში კულტურული ტაბუ?“ აღნიშნულ კითხვაზე პასუხებში ნახსენებია ინცესტიც. კუმასში მცხოვრები ქალბატონი ელორმ ტაგბორი 2016 წლის 9 მაისს წერს, რომ კულტურული ტაბუ განაში ეთნიკური ჯგუფების მიხედვით განსხვავებულია. უნივერსალური ტაბუა ინცესტი, რომელიც მიუღებელია თითქმის ყველა ეთნიკური ჯგუფისთვის, თუმცა სხვადასხვა სახით. მაგალითად, აკანებისთვის, რომლებიც მემკვიდრეობას დედის ხაზით აგრძელებენ, სექსუალური კავშირი აკრძალულია დედის მხრიდან ნათესავებთან (cousins). თუმცა ტაბუს არ წარმოადგენს მამის მხრიდან ნათესავებთან (cousins) კავშირი. სხვა მიდგომა აქვს ევის ეთნიკურ ჯგუფს, რომელიც მემკვიდრეობას მამის ხაზით აგრძელებს; მათთვის ოჯახის ნებისმიერ წევრთან კავშირი მიუღებელია.

აკრაში მცხოვრები სტუდენტი ნანა უირეკო 2016 წლის 5 მაისს წერს, რომ განა მშვენიერი ქვეყანაა, სადაც უამრავი ეთნოსი და ტომია, რომელთაც თავიანთი შეხედულებები აქვთ სხვადასხვა საკითხზე. აკანებს შორის, რომლებიც უმრავლესობას წარმოადგენენ, ნათესავთან ქორწინება ან ინცესტი მიუღებელია. ასეთი რამ დაშვებულია ჩრდილოეთ განაში მცხოვრები ზოგიერთი ჯგუფისთვის.

აკრაში მცხოვრები მამაკაცი ჰარი ტაკეი 2016 წლის 5 მაისს წერს, რომ ერთნაირი სქესის ხალხთა ქორწინება მკაცრად აკრძალულია ნორმებით, ტრადიციებითა და კანონით. ინცესტი ანუ ქორწინება დედმამიშვილებს შორის ტაბუა. კონკრეტულ ეთნიკურ ჯგუფებში ერთი ოჯახის ორ წარმომადგენელს შორის ქორწინება ასევე წარმოადგენს ტაბუს.[3]

საერთაშორისო უფლებათა დამცველი ორგანიზაციების ყოველწლიურ ანგარიშებში ინცესტის შესახებ საუბარი არ არის, თუმცა გლობალური საძიებო სისტემებით იძებნება სხვადასხვა ადგილობრივი საინფორმაციო სააგენტოს მიერ გავრცელებული ინფორმაციები ინცესტის ბრალდებით დაპატიმრებულ და გასამართლებულ ხალხზე.

2017 წლის 4 მარტს Ghanaweb წერს, რომ 45 მამაკაცი აკრას რაიონული სასამართლოს წინაშე წარსდგა ინცესტის ბრალდებით. იგი ყოფილმა ცოლმა დაადანაშაულა საკუთარ შვილთან სექსუალურ კავშირში, როს შედეგადაც გოგონა დაფეხმძიმდა. ქალბატონი მტკიცებით, მისი ყოფილი ქმარი სექსუალურ კავშირს ამყარებდა საკუთარ შვილთან, როდესაც ის შაბათ-კვირის გასატარებლად მასთან ჩადიოდა. გოგონას დაფეხმძიმების შემდეგ კი კაცმა იგი კლინიკაში წაიყვანა და აბორტი გაუკეთა. საბოლოოდ, მამაკაცი სასამართლომ უდანაშაულოდ ცნო ინცესტის ბრალდების ნაწილში, თუმცა დააკისრა სამივე შვილისთვის 40 ათასი ცედის გადახდა.[4]

2017 წლის 23 აგვისტოს News Ghana წერს, რომ მამაკაცს ინცესტისა და გარყვნილი ქმედებისთვის 15 წლით პატიმრობა მიესაჯა. სტატიაში ნათქვამია, რომ ამასამანთან მდებარე დასახლება მანჰიაში მამაკაცმა თავის 12 წლის შვილთან დაამყარა სექსუალური კავშირი. თავად ჯეიმს დებრა ბრალდებას უარყოფდა, თუმცა იგი სასამართლომ დამნაშავედ ცნო. როგორც გამოძიებამ დაადგინა, მან აღნიშნული ქმედება არაერთხელ ჩაიდინა. საბოლოოდ, ბავშვის დედამ, რომელმაც იეჭვა, რომ რაღაც უცნაური ხდებოდა, პოლიციას მიმართა.[5]

2016 წლის 8 სექტემბერს Ghana News Agency წერს, რომ 36 წლის აბუბაკარ ბედიაკოს 16 წლის შვილთან სექსუალური კავშირის გამო, ინცესტის ბრალდებით, 4 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს. სტატიაში ნათქვამია, რომ ოჯახი, მათ შორის მსხვერპლი და მისი დედა აღნიშნულს ცრემლებით შეხვდნენ. ბედიაკო პოლიციაში მისმა ცოლმა დაასმინა, რომელმაც ერთხელაც აღმოაჩინა, რომ მისი შვილი ფეხმძიმედ იყო. როგორც გაირკვა მამა სექსუალურ კავშირს ამყარებდა შვილთან ყოველთვის, როდესაც მისი ცოლი სამსახურში ღამის სმენაში მუშაობდა. კაცმა ჩადენილი აღიარა.[6]

2017 წლის 9 თებერვალს Ghana Business News წერს, რომ 41 წლის ბიზნესმენი დესმონდ ოვუსუ ინცესტის და ასევე თავდასხმისა და მოკვლით მუქარის ბრალდებით კუმასის სასამართლოს წინაშე წარსდგა. თავად ბიზნესმენი ბრალდებას უარყოფდა, ხოლო ძიება ამტკიცებდა, რომ მან თავის შვილთან დაამყარა სექსუალური კავშირი. გამოძიების ინფორმაციით, განქორწინების შემდეგ, მსხვერპლი დედასთან ერთად ცხოვრობდა და როდესაც სასწავლებელში ერთერთი გამოცდის ხელახლა ჩაბარება მოუხდა, მამას ფინანსური დახმარება სთხოვა, გამოცდაზე დაშვების საფასურის გადასახდელად. მამა მას დათანხმდა იმ პირობით, რომ გოგონა მასთან გადავიდოდა საცხოვრებლად. გოგონა აღნიშნულ პირობას დათანხმდა. მამასთან გადასვლიდან ერთი კვირის შემდეგ გოგონა მამამ გააუპატიურა და შემდეგ არაერთხელ გაიმეორა მასთან სექსუალური აქტი. ის ასევე მოკვლით დაემუქრა მსხვერპლს თუ ვინმეს გაუმხელდა მომხდარს. საბოლოოდ, გოგონამ გადაწყვიტა დუმილი დაერღვია, დედასთან გაიქცა და ყველაფერი დედას და ბიძას მოუყვა.[7]

[1] Ghana Legal; Criminal Offences Act – 1960 (Act 29); Section – 105 – Incest; available at: http://laws.ghanalegal.com/acts/id/19/section/105/Incest [accessed 17 January, 2018]

[2] United States Department of State, 2016 Country Reports on Human Rights Practices – Ghana, 3 March 2017, available at:

[accessed 17 January 2018]

[3] Quora Forum; what are some cultural taboos in Ghana? 15 answers; available at: https://www.quora.com/What-are-some-cultural-taboos-in-Ghana [accessed 17 January, 2018]

[4] Ghanaweb; Man, 45, charged with incest; 4 March, 2017; available at: https://www.ghanaweb.com/GhanaHomePage/NewsArchive/Man-45-charged-with-incest-515762 [accessed 18 January, 2018]

[5] News Ghana; Farmer handed 15-years sentence for incest & defilement; 23 August, 2017; available at: https://www.newsghana.com.gh/farmer-handed-15-years-sentence-for-incest-defilement/ [accessed 18 January 2018]

[6] Ghana News Agency; Family in tears as father goes to jail over incest; By Joyce Danso; 8 September, 2016; available at: http://www.ghananewsagency.org/human-interest/family-in-tears-as-father-goes-to-jail-over-incest-107674 [accessed 18 January, 2018]

[7] Ghana Business News; Businessman in trouble over alleged incest; 9 February, 2018; available at: https://www.ghanabusinessnews.com/2017/02/09/businessman-in-trouble-over-alleged-incest/ [accessed 18 January 2018]